مي خوام بيانيه ي خودمو بعد گندي كه زدم اعلام كنم:
نه پشيمونم ، نه لزومي مي بينم كه گريه كنم.
شايد روانشناسا راست مي گن كه به اين فكر كنيم كه آنچه در گذشته انجام داديم ، بهترين كاري بوده كه مي تونستيم.
در هرصورت دنيا بدونه كه در مقابل قانون هاي اون ، من بي قانوني خودمو دارم.
اونقدر خوشحالي سخت شده كه دچار توهم شديم حقمون همينيه كه داريم.شايدم مي ترسيم مأمور عذاب ها به خاطرناسپاسي بياد و جيزمون كنه برا همين ساكت ميشيم.
(لوس ميشه اگه حرف تكراري بزنم؟)..كي ميدونه حقيقت چيه؟..از حقيقتاي شخصي و ساخته ي خودمون حرف نمي زنم ،حقيقت اصيل مستقل از ذهناي ما.شايد سوفسطايي هاي كوچولو راست مي گفتن كه اصلا" وجود نداره.
در هرصورت اعلام مي كنم ،
نه پشيمونم ، نه هيچ چيز ديگه.
والسلام
پ.ن.،هيچي يك جور نمي مونه..اين سرنوشت هممونه
نويده
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 16:25 توسط ف.س + ن.م